کلاه از سرت افتاد

فکرهای گشادی توی آن!

وجاده هایی که در لغزش فکرها دست داشته اند

اتفاقهای عجیب گلویم را می فشارد

جریانهایی توی رگهای من

و تو بی آنکه توی رگهای من باشی

                                            در جریانی!

آنطرف تر از دود

با نگاهی خیره بر هیچ

وآغوشی که در بهت چشمهای من

                                         سیاه

باید شاد باشم

توی اتاقی که نیستی

نیستی ، حجم تنم را خاک می کند

انگشتهایی که برای بوسیدنشان هرگز زود نبود

و توی غفلتی مقدس جاماندند

فکر می کنم به روزهای بعد

به لمس حضور تو در پوچ های جهان

جهان در مشتهای پوچ من

و شعارهای نا مفهوم

که برای دردهای تو کوچکند

وبرای خوشیهای من

                            عذاب!

دنیا طاقتت را ندارد

چشمهای من نیست که کم بیاوری

توی خانه ای نیستم

و پله هایی انتظارم را نکشیده اند

هرگز افتادن تو شکل نگرفت

به رسم خوشایند خودت

ارتفاع بهانه ی خوبی نبود!

هر چند توی حسهایی نا معلوم

طی سالهایی که نیامده

هر شب توی خواب من بیدار می شوی

روی پاهای من

                   لای،لای

غصه دستهای تو را می خورد

و دست من است

                     غصه های تو

توی انگشتری که پاییز رویش ننشسته

و رنگ کلاغها را

                      ندیده است.